Chrom poprawia wrazliwość na insulinę

Chrom poprawia wrazliwość na insulinę

Prof. J. Aleksandrowicz w swej książce na temat działania chromu w organizmie człowieka pisze: bardzo podobają nam się chromowane lub chromowe wykończe­nia samochodów, lamp i innych urządzeń. Niestety, tam gdzie ludzie pracują w kontakcie w chromem, gdzie muszą wdychać pył chromianowy, tam zapadają 29 razy częściej, na tzw. chro­mianowego raka płuc (lub oskrzeli) niż zwykli obywatele, a 11 razy częściej niż robotnicy pracujący w innych przemysłach.

A jednak chrom, który w nadmiarze jest szkodliwy dla ludzi, bywa nam także potrzebny. Naturalnie w odpowiednich dawkach. Dziś się przyjmuje, że norma ża wynosi ok. 150 mg na dobę. Jest on szczególnie potrzebny osobom w podeszłym wieku, gdyż ich organizmy gorzej przyswajają węglowodany. A chrom pobudza procesy metabolizmu właśnie tych związków. Gdy tę tajemnicę od­kryto, nazwano pewien jego związek chemiczny GTF (Glucose Tolerance Factor), czynnikiem, który ułatwia przyswajanie glu­kozy, a raczej jej przenikanie poprzez błonę do wnętrza komórki.

Chrom nieorganiczny jest trudno przyswajalny. W związkach orga­nicznych, czyli w formie, w której znajduje się w organizmach żywych (w roślinach odkryto go w 1911 r., a we wszystkim, co żyje dopiero w 1948 r.). Z drożdży jest o wiele łatwiej przyswajal­ny. Wprawdzie nasz ustrój potrafi sam wyprodukować GTF, ale w bardzo małych ilościach i to niezależnie od tego, czy i ile chro­mu mamy w organizmie. Gdy szczury miały za mało chromu, podnosił im się poziom cholesterolu i cukru we krwi, a substancje tłuszczowe osadzały się w aorcie.

Kiedy dodatkowo dokarmiano je tym składnikiem, poziom cholesterolu i cukru spadał. Synergistycznie z chromem działa wi­tamina B6 (co stwierdzono na małpach), nie dopuszczając do arteriosklerozy. U ludzi zdrowych poziom chromu jest podwyższony. Traktujemy to, jako dowód prawidłowego wchłaniania glukozy. Gdy ktoś ma zaburzoną tolerancję cukrowców, poziom tego pierwiastka spada. Astmę, na którą zapadali robotnicy japońscy w fabrykach ce­mentu, uznano za chorobę zawodową, ponieważ chrom, zawarty w pyle miedzi lub żużlu rudy, ma właściwości wyzwalające to schorzenie.

Dr Edward Koniecko w swojej pracy pt. Rola glutationu (trójpeptydu) w formowaniu zaćmy ocznej (1973 Uniwersytet Guelph, Kanada) podaje, że chrom (1 mg co drugi, dzień), cynk (50 mg dziennie) oraz cysteina (ACN  5 mg dziennie) ratują przed za­ćmą i z niej leczą. Przy czym tak chrom, jak i cynk, powinny być chelatowane (związane z aminokwasami, więc przyswajalne).

Nadmiar chromu występuje zwłaszcza w okolicach fabryk i w ogóle na terenach przemysłowych, gdzie z braku dobrego sy­stemu neutralizacji pyłów zbyt wiele tego metalu unosi się w po­wietrzu, A niedoboru chromu, szczególnie w starszym wieku, można uniknąć, odżywiając się nieoczyszczaną metodami przemy­słowymi żywnością a także często jadając drożdże.

Chrom jest też bardzo potrzebny „cukrzykom”, gdyż współdzia­ła z insuliną w regulowaniu poziomu cukru lub glukozy we krwi. Toteż, mimo że wyprodukowano syntetyczny GTF, jednak przeko­nano się, że nie działa on tak sprawnie jak naturalny chrom zawarty np. w drożdżach – najbogatszym jego źródle. Szczególnie drożdże piwne są w ten związek bogate. Ponadto biologicznie aktywny chrom znajduje się w czarnym pieprzu, wątrobie cielęcej i kiełkach pszenicy.

Źródła chromu, dla tych, którzy go mają zbyt mało:

Źródła doskonałe: drożdże piwne, wątroba.

Źródła dobre: ziemniaki ze skórką, wołowina, świeże warzywa, chleb razowy, sery, nogi kurcząt.

Źródła średnie: świeże owoce, pierś kurcząt, ryby.

Źródła ubogie: makarony, płatki kukurydziane, mleko zbierane, masło, margaryna, cukier.

Dodajmy jeszcze, że matki w ciąży i karmiące, chorzy na cukrzy­cę, alkoholicy, osoby powyżej 45 roku życia, a także rekonwalescen­ci po złamaniach, operacji itp. powinni uzupełniać swoją dietę m. in. także chromem. A więc łykać dziennie 12-16 tabletek drożdży browarnianych lub 3 łyżki tych drożdży.

Chrom poprawia wrazliwość na insulinę

Dr Yinan Hua w pracy zbiorowej opublikowanej kwietniu 2012 roku  pt: „Molekularne mechanizmy chromu w łagodzeniu oporności insuliny” napisał: cukrzyca typu 2 jest często związana z otyłością, dyslipidemią i anomaliami sercowo-naczyniowymi i stanowi poważny problem zdrowotny zbliżony do globalnych rozmiarów epidemii.

Insulinooporność, stan przedcukrzycowy, poprzedza początek cukrzycy typu 2 i oferuje możliwości wczesnej interwencji w leczeniu choroby. Jednak większość obecnie dostępnych leków poprawiających wrażliwość na insulinę ma negatywne skutki. Dlatego atrakcyjne strategie łagodzenia insulinooporności, obejmują suplementy diety. Jednym z takich suplementów jest chrom, który, jak wykazano, zmniejsza oporność na insulinę w niektórych, ale nie we wszystkich, badaniach. Insulinooporność, określona, jako upośledzona reakcja organizmu na insulinę, jest stanem przed cukrzycowym w przejściu od otyłości do pełnowymiarowej cukrzycy typu 2. Badania wykazały, że oporność na insulinę obserwuje się na długo przed rozwojem cukrzycy.

CHROM, STRES OKSYDACYJNY I STAN ZAPALNY

Rola stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego w cukrzycy i jej współistniejących chorobach jest dobrze ustalona, ​​a potencjalny wpływ chromu na regulację stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego został  ustalony. Chrom osłabia stres oksydacyjny w hodowanych monocytach i izolowanych komórkach jednojądrzastych człowieka poddanych warunkom hiperglikemii (podwyższony poziom cukru). Wraz z redukcją stresu oksydacyjnego, leczenie chromem hamuje uwalnianie prozapalnych cytokin z monocytów eksponowanych na warunki hiperglikemiczne.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *